Coconut Beach reality

Na een wereldreis van 13 uren kwamen we helemaal gaar aan bij het Coconut Beach resort op Koh Chang. Zie het vorige bericht (hieronder). Vol zonnige verwachtingen, want kijk dan hoe idyllisch.

Nou, die zonnige verwachtingen waaiden snel weg, toen ze bij de receptie zeiden dat we de auto maar op straat moesten parkeren, en niet op het resort zelf. O juist. Dat bleek uiteindelijk ook nog de meest handige optie, want onze kamer lag eveneens buiten de poort aan de straatkant, bovenop een rij souvenirwinkeltjes!  Hoewel we doodmoe waren, heeft Dao nog geprobeerd een betere kamer te krijgen, maar ze waren onverbiddelijk. Die super voordelige aanbieding op agoda.com was alleen geldig voor de "standard building" en niet voor de villa's, de bungalows en de pool-appartementen.
Oeps, de kleine lettertjes.   En bovendien zaten ze helemaal vol vanwege het feestweekend.   Domper.
Dit was een mooie geweest voor een TV-serie over ramp-vakanties.
Als extra attractie kwam de regen 's middags ook nog eens met bakken uit de lucht.

Toch viel het alles bij elkaar wel mee, want de kamer op zich was modern, ruim en schoon. Alleen de ligging was minder; verder waren we volwaardige gasten van het resort qua faciliteiten. Het ontbijt was uitstekend. Dao maakte van de regentijd maar gebruik om uitgebreid haar haar te stylen.

Waarom zou je naar de badkamer lopen als je je gadget ook als spiegel kunt gebruiken?

En als je dan de hele behandeling als video opneemt, kun je het later nog 'ns terugkijken.
Waarom?
Gewoon,
omdat het kan!

Later in de middag was de tropische hoosbui weer voorbij, dus konden we de hort op. Die Galaxy tablet is daarbij best wel een handig ding. Je kunt bijvoorbeeld vanaf het strand direct Skypen met Holland.

Je loopt dan wel het risico van nog meer commentaar op de situatie van je beach resort.

"Wat een slap kinderzeetje zeg, ik zie helemaal geen golven!"   en   "Het zonnetje schijnt niet eens!"
Nee, het is eb, toevallig.   En 6 uur 's avonds.   Maar wel warmer dan in Scheveningen, lekker puh.

Daarna hebben we in de buurt nog wat rondgescharreld tot het donker en etenstijd was.

... 't maken van 'n foto van 'n man die 'n foto maakt van 't maken van 'n foto van 'n man die 'n foto ...

( het lijkt wel een Galaxy advertentie )

Koh Chang wereldreis

Zeven dagen geleden zijn we er eens tussenuit gepiept voor een lang weekend in een tropisch resort op het eiland Koh Chang, in het zuidoosten van Thailand. Vanuit Bang Bo is dat makkelijk te doen: de navigator schatte het in op 300 km in 4½ uur; Google geeft ongeveer 5 uur aan (dit alles zonder snack- of sanitaire stops). Ik zeg: "Laten we nou vroeg genoeg vertrekken, zodat we bij daglicht aankomen, dan kunnen we met een cocktailtje in de hand de zon in de zee zien zakken.".  Zo gezegd, zo gedaan. Pünktlich om 9:00 uur vertrokken. Er was niet eens zoveel verkeer onderweg, hoewel het toch een weekend met een extra feestdag was (vanwege de Koning).  Zo kwamen we rond een uurtje of 3 in de buurt van de ferry naar Koh Chang.   Nog 16 kilometer totaal.

O wacht, een mannetje geeft aan dat we bij een file in de rechterberm moeten aanluiten. Zeker meer mensen die naar Koh Chang willen vandaag. INDERDAAD JA. Volgens de navigator zouden we nog ongeveer 5 kilometer in "langzaam rijdend en stilstaand verkeer" gaan doorbrengen. We houden de moed erin, met kao niao en kai yaang (kleefrijst met barbecue-kip).

We hadden gelukkig alles bij de hand: hapjes, drinken, muziekje, airco en Dao's tablet om mee te ginnegappen als kleine kinderen.   Zie het vorige bericht (hieronder).   Maar ja, toen het donker werd, zo rond een uurtje of 7, was het niet leuk meer en viel madam in slaap bij het rode schijnsel van achterlichten, terwijl het mijn beurt was om elke 5 minuten 80 meter verder te sukkelen.

Tegen achten kwam de haven in zicht. Daar werden de auto's in 13 rotten van 10 opgesteld.

TIEN OVER NEGEN 's avonds was het dan eindelijk zover: een plekje op de ferry naar Koh Chang.

Moest ik ook nog helpen om de lier van de trossen te starten en te stoppen.

Nee hoor, geintje tussendoor.

Op het achterdek kreeg ik toch wel even een gevoel van "Herald of Free Enterprise"...

Maar ja, dat gedoe met laadkleppen kost alleen maar tijd.

À propos, TIJD: om 10 uur 's avonds kwamen we pas bij het resort aan.

Dat betekent dus dat we   DERTIEN UUR   onderweg geweest waren!

Dat betekent OOK dat het   naar Holland sneller   is  dan naar dat Thaise eiland!

Een wereldreis van 300 kilometer!

---

Jeetje, hoeveel getallen staan er wel niet in de hele tekst boven de streep?
Onder de goede inzenders wordt een geheel verzorgde voetreis naar Koh Chang verloot.

Cool gepimpt

Strakke zonnebril op: cool.
Kekke spreuk eroverheen, et voilà: rijp voor de social media.

 Only a more handsome man can break the love between us 
( tenminste, dat zegt ze )
( en met een knipoog voegt ze daaraan toe: ook de man zou dat kunnen zeggen...! )

 I have a problem getting a broken heart 
 because my face looks so good 
( tenminste, dat zegt ze )

Dit is dus het soort gekkigheid waar je in vervalt als je uren in de file staat

voor het veer Kruiningen-Perkpolder  naar Koh Chang,

met een Samsung Galaxy Note tablet in je weekendtas.
 Geen stel kinderen nodig dat op de achterbank zit te klieren;
daar zijn we zelf mans genoeg voor.

Kijk eens naar rechts

Qua blogbare evenementen is het relatief rustig geweest de laatste tijd. Er liggen nog een paar onderwerpen op de plank, maar we hebben in april en mei andere prioriteiten. Diverse stukken hardware hebben het begeven, waarschijnlijk versneld door de vochtige hitte. Na 8 jaren zijn mijn laptop en mijn camera dienstweigeraars geworden. Ik weet dat tropenjaren dubbel tellen, dus ik heb er begrip voor als dit soort apparaten na omgerekend 10 jaren de geest geven.

Dao's zoon Priao is 'goed met computers' en heeft mijn laptop weten te verlossen van zijn hardnekkige BSOD (Blue Screen Of Death) tijdens het opstarten. De meeste foto's en documenten had ik ruim daarvoor al eens op USB-backup gezet, maar sommige andere data wilde ik ook graag nog redden. Priao heeft van een afgelegen Thaise website een of ander Windows-image gedownload en op mijn machine geprakt middels een ISO-CD. Op die manier kreeg ik een mengelmoesje van XP en Vista van een Thaise hacker op mijn scherm, maar aangezien alle bestanden nog bereikbaar zijn, was ik blij als een kind. Van zo'n 80 leuke Thaise muziekjes voor in de auto had ik namelijk geen backup.

De camera was in de loop der tijden langzaamaan steeds vaker gaan weigeren. Misschien een sluipend gevolg van het waterballet tijdens het Songkran festival van 2011. Grote ergernis als je een uniek moment wilt vastleggen, en dat rotding maakt GEWOON GEEN foto als je op de knop drukt!

Er gaat veel tijd zitten in het selecteren en op smaak brengen van nieuwe apparaten. Hoewel je altijd gehecht raakt aan je ouwe trouwe beestjes is het toch goed om eens een paar stappen voorwaarts te maken. Maar niet te ver hoor. Windows 8 komt er bij mij niet in. Net als hoogglans schermen waarin je continu alle lampen en ramen en jezelf ziet. Dan wordt de keuze ineens HEEL beperkt. Na vele winkels afgelopen te hebben vond ik uiteindelijk in een achterafhoekje van een bekende zaak in Pantip Plaza in Bangkok een dof muurbloempje voor minder dan de helft van de oorspronkelijke prijs. Twee jaar heeft mijn nieuwe chique business-laptop met mat scherm daar moeten wachten op zijn trotse eigenaar. Zijn klokje was stil blijven staan in 2011, maar hij kon zich Windows 7 Professional nog wèl herinneren. Ideaal en volkomen legaal, met online erkende licentie en garantie en al.
Op camera-gebied heb ik inmiddels ook een upgrade gedaan.

Dat is dus mede de reden dat er een radiostilte van meerdere weken gevallen is. Daarbij zijn we nog steeds bezig met alle voorbereidingen voor een aanstaand vrijetijds-project. Ik wil niet geheimzinnig doen (want het is niet spectaculairder dan normaal), maar ik geloof dat het ongeluk brengt als ik hier concrete toekomstplannen ga beschrijven. Vandaar een bescheiden fotootje (© Dao) met de suggestie om eens in de rechterkolom van dit blog te kijken. Ik heb tussen de bedrijven door namelijk ook enkele pagina's toegevoegd die niet direct met activiteiten te maken hebben, onder het kopje
 Ander onderwerp .

Stay tuned.

Ondertussen wens ik de Hollanders veel plezier met hun Kroning en hun Lied. Of niet. Of toch wel. Typisch Hollands...

Cambodia dagkaart

Ik heb weer stempelfeest gevierd afgelopen weekend. Even uit het land stappen en daarna weer terug voor de volgende verblijfsperiode van 3 maanden. Deze keer heb ik gekozen voor een tripje dat in een dag te doen is.   Bestemming Poipet in Cambodia, op 211 km rijden.

Het interessante aan deze grensovergang is dat hij speciaal ingericht is voor eendagsvliegen. Hele Thaise volksstammen wippen hier even bij Cambodia naar binnen omdat gokken er wèl legaal is, in tegenstelling tot Thailand. Speciaal voor die lui en voor expats die hun Thai visum moeten laten bijstempelen, is er de "rechtsomkeert-service": je komt vanuit Thailand eerst in een soort twilight zone terecht, voordat je de Cambodiaanse grenscontrole passeert. Alle formaliteiten voor een soepele terugkeer naar Thailand worden afgewikkeld door de "staff members" van de Immigration eenstreper die het totaalcommando over de hele grenspost uitstraalt. Deze eerste keer zat ik daar wel met een gevoel van spanning, omdat je in een shabby kantoortje belandt, alwaar je je paspoort plus 1500 Baht en een pasfoto moet afgeven aan een loopjongen en vervolgens 20 minuten moet afwachten, in de vochtige tropische hitte.

Maar goed, het liep allemaal vlekkeloos: visum Cambodia, stempel aankomst Cambodia, stempel vertrek Cambodia, en Thaise arrival/departure card compleet ingevuld, zonder dat ik zelf een formulier moest inleveren. Jammer dat ik niet ontkwam aan een Thais mannetje dat het hele traject maar bleef plakken om "behulpzaam" te zijn, om aan het slot van de formaliteiten een fooi van 100 Baht te vragen voor de gezamenlijke loopjongens. Als echte Hollander denk ik dan: de volgende keer vraag ik het visum via internet aan (ik zag die mogelijkheid pas op de avond voor vertrek). Helemaal 2.0: web formulier invullen, pasfoto image uploaden, betalen via credit card, zelf het visum printen en als een speer door de controle, zonder mannetjes als muggen om je heen.   Benieuwd hoe snel dat dan gaat.

In de twilight zone van de grens is voor de eendagsvliegen met geld een glittercasino neergezet, vol met slotmachines, automatische roulettes en meer van dat soort meuk - leuk als het je interesseert.

Voorbij het casino is dan de formele Cambodiaanse controlepost, 

die ik dus niet hoefde te passeren, 

omdat ik alle stempeltjes al binnen de twilight zone gekregen had.

Mango's vangen

We kunnen wel een winkeltje beginnen.   In feite is dat ook wat veel mensen doen:
gewoon de vruchten plukken uit de bomen en die dan uitdelen aan familie of vrienden,
en wat je overhoudt voor een paar Baht aan passanten op de markt verkopen.

Dit keer was de oogst een paar dozijn mango's. De Thais eten ze het liefst als ze nog net niet geelrijp zijn, zodat ze nog een friszure beet hebben, als een appeltje. Lekker biologisch onbespoten, gegarandeerd vers.

Overigens zijn de bananen nog niet rijp voor de pluk.

Daar komt t.z.t. een zaag aan te pas, en geen vangmandje.

Merk op dat een jonge bananenbloesem eerst omhoog groeit,

vervolgens onder zijn gewicht ombuigt en naar beneden gaat hangen.

Hoe dan ook, de bananen groeien altijd weer omhoog.   Fascinerend.

Verbijsterend om te zien hoeveel de Thais weten van vruchten en bladeren, want ik zie ze regelmatig gewoon ergens in een struikgewas dan wel naast het voetbalveldje pepertjes plukken of bladeren van de takken strippen voor in een soepje. Ook het verpakkingsmateriaal voor hun handgemaakte biologische snacks bestaat uit bananenblad. Gratis puur natuur. Groeit overal. Kun je dus ook gewoon overal recyclen zonder dat je milieupolitiepiefjes of ander commentaar achter je aan krijgt.   Relaxed, sabaai sabaai.