Iedereen die er een huis liet bouwen, moest aan de projectontwikkelaar een bepaald bedrag per jaar aan onderhoudskosten betalen. De term "onderhoudskosten" was niet nader gespecificeerd, en we begrepen gewoon dat het ging om bewaking, verlichting, groenverzorging langs de weg, straatvegen en afvalafvoer. Het tarief is afhankelijk van de oppervlakte van ieders grondstuk. Daar was in het begin redelijk zorgeloos mee te leven. De meeste huizen zijn wel ingericht, maar niet bewoond. Die worden tijdelijk verhuurd, of gebruikt in weekends en vakanties, of dienen alleen als investering.
In de loop der tijd kwamen er meer bewoners. Omdat de wijk groeide van voren naar achteren, moesten de nieuwkomers achterin steeds door de hele wijk heen rijden. Het begon ze op te vallen dat het onderhoud als geheel nogal slordig gedaan werd. Er waren ook lui die hun honden onbekommerd de boel lieten onderschijten, en bij één villa hadden de bewoners buiten een hele "dog city" opgebouwd met 'n dozijn nerveus keffende pekineesjes.
Een groepje vaste bewoners vroeg bij het project om officieel aan alle adressen de grote boodschap over te brengen om de hondenpoep zelf op te ruimen en/of de beesten buiten de wijk uit te laten. We waren blij dat het project gehoor gegeven had aan onze wensen, hoewel de goede bedoeling een tikkeltje FOUT vormgegeven was.
Ik denk dat ze "FOUL" bedoelden. De eigenaar van voornoemde "dog city" was later ook een hondenvertroetelsalon begonnen, met als gevolg: verkeer en parkeeroverlast. Met medewerking van het project werd benadrukt dat het niet de bedoeling was om bedrijfjes te beginnen in de woonwijk.
Ondertussen waren de vaste bewoners al met elkaar aan het overleggen hoe de leefbaarheid nog verder verbeterd kon worden, bijvoorbeeld met camera's en het openen van de toegang achterin. Dit alles met een acceptabele prijs/prestatie verhouding en transparantie. Er werd een bijeenkomst aangevraagd met mensen van het bouwproject, om eens te overleggen hoe de kosten besteed werden. Ze kwamen met spreadsheets van de twee vorige jaren en het lopende jaar. Daar stonden diverse grote ronde bedragen op voor juridische en administratiekosten, relatief hoge bedragen voor groenverzorging, en andere vage kosten. Overschotten van het ene jaar werden niet overgebracht naar het volgende jaar. Dat vonden we wel een beetje dom, en we vroegen inzage in originele facturen en bonnetjes.
"Ja ja, een andere keer kunnen een paar bewoners naar het kantoor komen", was het antwoord.
Twee dagen later ontving iedereen opeens een strakke zakelijke brief met de mededeling dat het project per einde jaar compleet zou stoppen met het onderhoud, zonder opgaaf van redenen, en dat de bewoners alles dus zelf maar moesten regelen. *BONK* Nou, dat is ook een manier van antwoorden, maar niet echt coöperatief. Strikt genomen was het nog contractbreuk ook, zij het met restitutie van het teveel vooruitbetaalde. Dat dan weer wel, maar ze holden hard weg.
EIGENLIJK was het niet echt een verrassing, want een jaartje geleden was een van de huiseigenaars tegen een dingetje met de bank aangelopen. Hij wilde een lening afsluiten met zijn huis als onderpand. De bank zei OK, maar de waarde is minder omdat het huis officieel niet via de openbare weg toegankelijk is. HOEZO? Na spitwerk bij de gemeente en het kadaster bleek dat een strook grond tussen de openbare weg en de weg binnen de wijk privé eigendom is van iemand in het project (een familiebedrijf overigens). In de praktijk is dat geen probleem, want het is een administratieve manier om ongewenst verkeer buiten te houden. Iedere huiseigenaar kan het recht van overpad regelen bij het kadaster. Alleen, het project had die situatie nooit spontaan bekendgemaakt. Minpuntje. Toen andere huiseigenaren dat ook gingen doen en dieper gingen spitten, ontdekten ze dat diezelfde situatie ook ergens in het midden en aan het achterste eind van de wijk bestond. "Ieder nadeel hep ze voordeel", zei Johan Cruijff al, want deze situatie gaf de gemeenschap tevens de grondslag om bedrijfjes te weren.
Sindsdien zijn er meerdere bijeenkomsten geweest met bewoners en het project.
Het onderwerp is nu de overdracht van het project-"onderhoud" naar een nieuw op te richten buurtcomité. De toon is gelukkig nog beschaafd, naar goed Thais gebruik, maar het is hard tegen hard, met een advocaat van het project ook aan tafel. Die dan fervent moet seinen naar leden van het project als ze hun mond voorbijpraten. Dao heeft aan de hand van die versprekingen en ander spitwerk nog meer dingen ontdekt waar het project kort door de bocht gegaan is. Ze heeft dankzij die informatie nog mooie concessies weten los te krijgen. In de besprekingsverslagen die het project maakte, was alles rozengeur en maneschijn. Geen woord over de problemen waar het comité tegenaan liep door die situaties in het donkergrijze gebied. Toen het comité wees op die tekortkomingen, werd er paniekerig gereageerd. "Waarom zeuren jullie nou zo, het is toch allemaal al lang geleden gebeurd", was het antwoord. Dat wilden ze niet zwart op wit...
Een voorbeeld hiervan is de straatverlichting. Door die situatie met privé strookjes grond aan de buitenkant is de weg binnen de wijk niet officieel openbaar toegankelijk. Zodoende is de gemeente niet verantwoordelijk voor verlichting, en moeten wij daar zelf voor opdraaien. Minpuntje. Overigens is nog steeds niet duidelijk waar de meter zit voor de straatlantaarns. Verder is de grond onder de weg binnen de wijk (kadastraal) eigendom van de gemeente, maar de zaken erop en erin (bestrating, riolering en openbaar groen) eigendom van het project danwel het comité. Derde voorbeeld is het feit dat het comité nu niet geregistreerd kan worden als juridische rechtspersoon vanwege opdeling van grondstukken in een voltooid verleden. "Van die dingen ja", zou Cor van der Laak zeggen.
In oktober gaan de Overeenkomsten tussen het comité en de huiseigenaren ter ondertekening de deur uit. Als de meeste huiseigenaren akkoord gaan en de kosten op tijd betalen, kan het comité contracten gaan afsluiten met leveranciers van o.a. Bewaking en Groenverzorging. Het geheel wordt professioneel opgezet dankzij competente leden, bijvoorbeeld advocaat Dao en een collega die op de HRM afdeling van een groot bedrijf gewerkt heeft.
Het werd hoog tijd om eens duidelijkheid te hebben over wat "onderhoud" betekent en wat er met het geld gedaan wordt. Het comité gaat dit allemaal uitvoeren op een transparante manier.
Op termijn hopen we dan de onderhoudskosten te kunnen verlagen voor de gemeenschap.
Een positief neveneffect is dat er een groot gevoel van saamhorigheid en gezelligheid is ontstaan. ❤
In de besloten praatgroep van de gemeenschap op LINE (het Aziatische equivalent van WhatsApp) is het een gekakel van jewelste. Net als de bijeenkomsten volledig in het Thais. Een van de (familie)leden van het project zit daar ook in omdat hij een villa in de wijk bezit, dus de andere eigenaars moeten een beetje op hun woorden passen. Toen ze toch iets brutaals riepen, ging de project-advocaat in de bijeenkomst zitten wapperen met printjes daarvan, met de mededeling dat ze het project niet in diskrediet mogen brengen. De Thaise wetgeving is streng waar het openlijke laster en kwaadsprekerij betreft, tenzij er sluitend bewijs voorhanden is. Zijn enige verdediging is deze poging tot gewichtloze intimidatie. Die advocaat weet dat als hij er werk van maakt, dat het comité dan ook een licht laat schijnen op het donkergrijze gebied.
Iedereen is trouwens wel benieuwd of het familielid ook netjes de nieuwe onderhoudskosten gaat betalen. Bij de toegezegde inzage in de administratie van de afgelopen jaren, gaat er expliciet gekeken worden of hij in het verleden ook onderhoudskosten betaald heeft. Zo niet, dan wordt dat beschouwd als onrechtmatige verrijking, waardoor de onderhoudsreserves te laag zijn bij de komende overdracht.
"Van die dingen ja"Wordt vervolgd.
