Pattaya by night

Walking Street in Pattaya is over de hele planeet bekend als het episch centrum van sexy extravaganza: lekkere meiden in alle leefstijdsklassen, formaten en kleuren, gegarneerd met drag queens, travestieten en kekke ladyboys. Het doet bijna pijn aan je ogen, ook al door de nerveuze flikkerneonreclames en flitsende laserstralen. Soms krijg je er een midden in je gezicht gepriemd, omdat de uitsmijter van een bar niet wil dat je foto's maakt. Oeps. Duister bordje niet gezien in al die opwinding. Uit elke tent dreunt weer andere "muziek", van techno via disco en Thais tot Westerse oldies, alles natuurlijk dwars door elkaar heen.   Je doet geen oog dicht.

Als je Walking Street binnenwandelt, kom je eerst langs de tafels van de Tourist Police, bekend van de tv-documentaires "Big Trouble in Thailand".  Ze hebben kennelijk ook wel 's een rustige avond.

Langs de strandboulevard kun je spitsroeden lopen tussen de tippelaarsters en ander volk door. Dao zei: "Wees maar blij dat ik je handje vasthoud, anders was je hier niet heelhuids doorheen gekomen!". Dat dacht ik ook. Aan de overkant zagen we een Hindoestaan (met tulband) in Big Trouble. Hij werd achternagezeten door een bijna blote Thaise kerel die hem in volle vaart aan het bedreigen en uitschelden was. Het slachtoffer is er uiteindelijk goed in geslaagd een sprintje te trekken naar de Tourist Police desk.   Zo.   Toch nog wat te doen geweest.

Pink amaryllis

Dit tijdbommetje had ik achtergelaten na mijn "intake-gesprek" met Dao in Samut Prakan. Een amaryllisbol. Dao heeft hem in de grond gedouwd en kijk eens wat eruit opgebloeid is.

Een regelrecht succesnummer, de amaryllis
in Thailand, zoals ik eerder al heb ervaren.

Tripje Nong Nooch Garden

Een stukje buiten Pattaya ligt de kleurrijke attractie Nong Nooch Tropical Botanical Garden, een park waar je een hele dag kunt genieten van prachtig aangelegde flora in een glooiend landschap met speelse dierenfiguren en culturele shows.

Je komt ogen en memory tekort om alle leuke plekjes te verkennen en op te nemen.

De Thais gebruiken vaak dagelijkse gebruiksvoorwerpen om elegant vorm te geven aan het decor, zoals bijvoorbeeld duizenden terracotta bloempotten.

Als je niet reeds verliefd was,  word  je het hier wel.

Op gezette tijden zijn er shows voor het toeristenpubliek, zoals een voorstelling met Thaise dans in klederdracht en een potje kickboxing. Natuurlijk gaat iedere keer "per ongeluk" ook de trainer buiten de ring tegen de vlakte.   En tot slot de scheidsrechter.

Na deze show wordt het publiek naar buiten gedirigeerd voor de gedresseerde olifantenvertoning. Toeristen optillen met hun slurf, voetballen, kegelen, basketballen, T-shirts schilderen, fietsen, provocerend over vrijwilligers heenstappen en dartpijlen gooien naar ballonnen, niks is te gek.

Deze Garden is wereldberoemd. De meeste opschriften zijn naast het Thais ook in 't Engels, maar tevens in 't Russisch, net als de web site van Nong Nooch Paradise Pattaya.

P.S. De Russen zijn de bleekste bezoekers van allemaal.   De Thais kennende met hun obsessie voor een blanke huid, denk ik wel eens: laat ze 'n paar weken op vakantie gaan naar Moskou, dan komen ze vanzelf lekker bleek weer terug.   Geen crèmes meer nodig.

Tripje Erawan museum

Naast Bangkok ligt de provincie Samut Prakan met het vliegveld Suvarnabhumi. Als je daar over Highway 9 naartoe rijdt, kun je deze meer dan levensgrote olifant met de 3 koppen niet missen.

Dat is het Erawan museum. Thais betalen een schijntje toegang, buitenlanders betalen twee schijntjes.






Binnen, onder de olifant, bevindt zich een net zo reusachtige ruimte met veel marsepeinroze en rijk versierde zuilen, wanden en trappen. Die leiden naar een plateau vlak onder de prachtige lichtkoepel.
Daar kun je even uitrusten of door een raampje naar buiten loeren en foto's maken.

Vanaf dit plateau kun je met een lift of met de trap door een olifantenpoot verder naar boven, naar een meditatieruimte in de romp van de olifant.   Helemáál indrukwekkend.

Als je hierna over de weelderige gepolijste trappen weer terug naar beneden schrijdt, kun je de tijd nemen om meer details van dichtbij te bewonderen.

En dan zie je dat sommige ornamenten gewoon soeplepels zijn!

De natuurstenen muren zijn gepolijst als een spiegel - daar zag Dao een mooi doorkijkje in.

Op de buitengalerij wilden we ook nog wat romantisch roze kiekjes scoren,

maar soms was de timer van Dao's camera net iets sneller dan we dachten.

Eenmaal terug op de parkeerplaats, wilde de bestuurder van het trammetje ons wel even op de foto zetten. Dao kreeg een warm romantisch gevoel, alsof ze naast Leonardo di Caprio op de voorplecht van de Titanic stond. Persoonlijk vond ik dat wel een enigszins desastreuze associatie...




Op de gave Erawan site kun je interactief een kijkje nemen.

Ook dit kiekje was een service van de trambestuurder.
Kijk dan wat Dao ervan maakt op haar profiel
op de Social Networking site tagged.com.

EEN intake-gesprek

Het is makkelijker dan vroeger; en het gaat sneller ook. Klik elkaar aan op een web site, wissel wat tekstberichten uit en ga dan verder dollen via Skype (of MSN, als je smileys, hartjes en zoentjes wil meesturen).   Stap 4 is een echte live date voor een intake-gesprek.

Een gesprek van  twaalf dagen lang, in ons geval. Tussen de etentjes en uitjes door had verpleegster Dao nog wel wat vraagjes: welke medicijnen slik je? hoe vaak? sinds wanneer?  Asjemenou zeg, ben ik ook 'n patient of zo?  Nee hoor, geintje.   Beroepsdeformatie.

Hier rechtsboven op de grote foto zie je nog net een meisje van het restaurantpersoneel dat ons verliefde bedoeninkje tijdens de eerste date wel grappig vond.

Dat medeleven bleef ons al die 12 dagen overal achtervolgen, daar in het land van de glimlach. In een van de Amazon coffeeshops onderweg waren er zelfs 3 van die meisjes tegelijk die giechelend een foto van ons wilden maken.

Dat is deze hieronder geworden, met de typisch Thaise groet:

Ook wij voelden ons weer 16 respectievelijk 20 jaar, ondanks dat kalende koppie.  Op naar stap 5.

 

Windows lag ook dwars

Mijn reisje naar Bangkok had maar 3 puntjes van zorg op de geboekte vertrekdag: Schiphol Pier C ontruimd vanwege een gevonden bom uit WO2, een vliegtuig van Vueling dat in hoogste alarmfase door straaljagers van de Luchtmacht naar Schiphol begeleid was, en als kersje op de taart een BSOD (Windows Blue Screen Of Death) op de schermen waar mijn vlucht zou moeten staan.

Dat komt vaker voor hoor.   Kijk maar eens op deze site waar enkele prachtvoorbeelden staan.
In Bangkok had ik ook al iets soortgelijks.   Foto's daarvan maken = mijn beroepsdeformatie.

 

A propos, nu ik toch over vliegreizen bezig ben, en al is het een beetje Off Topic, ik hoef niet meer loyaal te zijn aan een bepaalde vliegmaatschappij. Ik ben gestopt met werken bij de KLM en ik ben nu loyaal geworden aan de carrier met het laagste tarief op mijn reisdatums. Het hoeft nu dus niet meer per sé blauw/blond te zijn. Zo kwam ik terecht bij Singapore, Malaysia en Austrian, ieder met hun eigen toefjes op de dienstverlening.

• Bij Singapore moet je een plaats kiezen langs de catwalk (gangpad) voor het beste zicht op de Singapore girls. Ze zijn mooi, maar wel een beetje bang voor vlekjes of dat hun haar door de war komt (net als hun Thai collega's overigens).
• Malaysia doet subtiel wat humor in de omroepmededelingen. Ze beginnen met "Dames en heren, jongens en meisjes ...", gevolgd door het standaard verhaal over de gordels en de gasmaskers. En aan het einde zeggen ze "Jongens en meisjes, check ook even of je ouders hun gordel wel vastgemaakt hebben.".
• Austrian heeft fantastische catering, hetgeen ze ook willen illustreren door aan het begin van de vlucht in de business class de menu's uit te laten delen door een flamboyante chef met een pompeuze koksmuts op.
  Alleen het ijskouwe droge economy-ontbijtje retour uit Bangkok was wat minder.
  
  Net als het vliegveld van Wenen, waar ik moest overstappen (ja, dat krijg je als je een honderdje wil uitsparen). Totáál geen gezelligheid. Een kale sombere zwart-wit-chroom 3D blokkendoos met smalle gangen waar je acuut claustrofobisch van wordt. 's Avonds en 's nachts valt er ook nog eens geen daglicht naar binnen, zodat het bijna een psychiatrische inrichting lijkt met al die bleke gestalten en de Wiener Philharmoniker die zachtjes uit het plafond miezert.

MAAR GOED,   het is toch nog een succes geworden, alles bij elkaar.   Zie onder, zie boven.