Na meer dan 8 jaar sinds de oplevering van de nieuwe villa werd het wel eens tijd voor het opfleuren van de buitenverf en het wegwerken van roestplekken op de metalen ornamenten en het hekwerk. Ik zei "grote schilderbeurt", maar niet een maximale beurt van beide etages; alleen de complete begane grond en alle ornamenten (ook die van de bovenetage). De hoofdaannemer was ons aanbevolen door de buren, die hem ook andere huizen hadden laten doen.
Het zou een stressvolle kennismaking worden met een staaltje typisch Thaise cultuur...
Eerst even de organisatiehiërarchie waar we mee te maken kregen in dit verhaal:
- Opdrachtgever (wij)
- Hoofdaannemer
- Onderaannemer
- Ploegleider/baas
- Schilders/werklui
De schatting was 8 dagen werk voor een schappelijke prijs, exclusief de materialen zoals grondverf, dekverf, thinner en cement voor opvullingen. Het is hier (anders dan in Nederland) gewoonte dat de opdrachtgever de kwaliteit en de kosten kan bepalen door het zelf in te kopen.
De hoofdaannemer had een lijstje gemaakt van de benodigde hoeveelheden van elk materiaal.
Een onderaannemer zou alle metalen ornamenten laten demonteren en ergens anders laten behandelen, d.w.z. schuren, gronden en lakken.
Tijdens de bouw hadden we al een lijstje gekregen van de gebruikte types verf en de kleurcodes. Dan krijg je in de bouwmarkt dus een verkoper die je toch iets anders wil aansmeren omdat-ie daar belang bij heeft. Voet bij stuk houden, anders kom je verkeerd en duurder uit. Nadeel is wel dat je gaandeweg af en toe nog even een extra pot van dit-of-dat moet gaan bijkopen. Voordeel is gelukkig dat ze bij de bouwmarkt soepel zijn bij het omruilen van onaangebroken potten voor iets anders.
Op de eerste dag kwam er een ploegje werklui alle metalen ornamenten losschroeven en loswrikken.
Op de tweede dag kwam er een pickup truck met een schilderploeg van 5 jongens uit Myanmar en een ploegleider. Gelukkig hadden ze zelf afdekzeiltjes bij zich, en kwasten en een paar velletjes schuurpapier. De ploegleider probeerde me ook een pot grondverf aan te smeren voor een vriendenprijsje, maar de laag stof op het deksel gaf niet veel vertrouwen. Hij had een baantje bij de gemeente en daar hadden ze zeker wat overgehouden. Een dag later kwam hij in militair uniform om zijn ploegje te dumpen en daarna weer te vertrekken naar de gemeente. Andere cultuur...
Je moet die jongens dus alles voorkauwen voor ze beginnen, want ze zijn geen specialisten, om het zo maar eens te zeggen. Dat zijn we zelf ook niet, maar we weten wel de grondbeginselen: eerst schuren, daarna grondverf, dan de dekverf van de juiste kleur. En niet knoeien en geen stukken overslaan.
Op een ochtend begon een van de jongens gewoon metaalgrondverf op de verweerde laklaag van het metalen raamwerk van de rolpoort te smeren, dus zonder eerst het metaal blank te schuren. Ze hadden niet eens een behoorlijke schuurmachine meegekregen, alleen die velletjes schuurpapier. Daarop hebben we de hoofdaannemer gebeld om dat uit te laten voeren zoals het hoort.
Het werk van de schilderploeg was op tijd klaar voor het begin van het nationale Songkran waterfestijn.
Daarna kwam het bericht dat de oplevering van de metalen ornamenten vertraagd was. Ojee.
Een paar dagen later kwamen ze de ornamenten toch nog brengen, maar, eh, ...
Het was totaal niet af! Wel netjes in folie verpakt, maar sommige plekken waren gewoon niet gelakt!
Het ploegje werklui ging bedremmeld aan de overkant in de schaduw zitten om de ploegbaas aan ons te laten bekennen dat de verf op was... Staaltje Thaise cultuur: de ploegbaas kon de onderaannemer niet aan de lijn krijgen om extra verf te regelen, en dan houdt alles op. Ze gaan niet escaleren naar de hoofdaannemer, laat stáán naar de opdrachtgever. Dan maar half werk opleveren en zo een doorbraak forceren. Dus belde Dao de hoofdaannemer met dit verhaal. Bleek dat de onderaannemer zijn taak niet zo serieus nam en niet teveel geld wou uitgeven aan extra verf, omdat hij de opdracht voor een vaste prijs had aangenomen. Het ploegje was pissig omdat hij hun ook te weinig betaalde. Toen besloot de hoofdaannemer om het zelf maar af te maken en de onderaannemer te ontslaan. Dat was trouwens toch een poseur: op de dag van de prijsopgave verscheen hij strak met gel in z'n haar en een kek overhemd en deftige taal (volgens Dao). Op de eerste werkdag gewoontjes met een T-shirt, zonder gel, en daarna helemaal niet meer.
De hoofdaannemer kwam langs om de hele vracht over te laden op zijn eigen truck (de rode op de foto).
Twee weken later was het klaar en kwam het ploegje werklui de ornamenten weer brengen.
In drie dagen tijd hebben ze al die dingen weer op hun plaats aangebracht, met gevaar voor eigen leven.
Wat je ook wel ziet bij de Thais: soms nemen ze moeder de vrouw mee en eventueel de koters ook nog. Die worden dan even later naar school gebracht en moe helpt weer mee. Andere cultuur...
Nu is het zo dat die elementen niet identiek zijn, omdat alles handwerk is. Bij het demonteren had ik al gezien dat de schroefgaten overal op verschillende plekken zaten, en dat ze niet gemarkeerd hadden welk element waarvandaan kwam. Het werd dus inderdaad een hoop gerommel bij de terugplaatsing:
"ik heb er hier een met gaten op afstand 32 centimeter". Dat werk. En vasthameren totdat de brokken uit de pui in het zwembad plonzen. En dat dan met siliconenkit willen opvullen. Nee dus.
EN DAN MET ZO'N SHIRT AANKOMEN !!!
Netto waren het 11 dagen werk in een maand doorlooptijd. Dankzij actieve bijsturing onzerzijds is de boel nu weer fris en netjes, maar het heeft veel stress gebracht. Je bent continu onbezoldigd manager, met de zorg dat er altijd iets fout, kapot of helemaal niet gaat. Ze hebben te weinig bij zich, zoals een hoge steiger, schuurmachine, bezem of ladder. Soms moeten ze die van ons lenen. Het is altijd wat.
